Lawenda

ząbkowane lub pierzastosieczne liście – są one wiecznie zielone, przeciwległe i wąskie oraz pokryte meszkiem;

owoce w postaci rozłupni – rozpadają się one na cztery rozłupki o nierównomiernym kształcie, wielkości i w innych kolorach;

zebrane w okółka i wierzchotki kwiaty – ich korona jest dwuwargowa. Może mieć odcień fioletowy, niebieskofioletowy, fioletowoczarny, biały, a nawet żółtawy. W kielichu kwiatu znajdują się cztery dwusilne pręciki. Mają one nagie nitki oraz nerkowate pylniki. Roślina ta kwitnie, rodząc kwiaty, od kwietnia do października;

Lawenda Havana zaczyna kwitnąć w czerwcu, a kwiaty pozostają na niej aż do pierwszych przymrozków – jest to odmiana mrozoodporna. Ma kłos o długości od 55 do 60 cm i ciemnofioletowe kwiaty. To odmiana, które nie tylko pięknie prezentuje się w ogrodzie, ale także przyda się w kuchni.

Lawenda Vera ma kłosy od długości 70 cm, na których pojawiają się jasnofioletowe kwiaty. Będzie dobrze rosnąć także w ciężkiej, gliniastej ziemi. Można uprawiać ją zarówno w pełnym słońcu, jak i w półcieniu. Znajduje się w niej duża zawartość olejku eterycznego.

Lawendę Beate wyróżnia szybki wzrost – pod warunkiem zapewnienia jej dogodnych warunków. Osiąga wysokość do 60 cm. Kilkuletnie, starsze rośliny mają pokrój w kształcie litery „V”. Jej kwiaty mają kolor ciemnofioletowy, a jej pędy są długie, dlatego bywa często wykorzystywana przez florystów. Uroku dodają jej intensywnie zielone liście.

Lawenda Munstead – średnica tej rośliny może przekroczyć 70 cm, a jej wysokość dochodzi do 60 cm. Jej atutem jest intensywny, przyjemny zapach. To odmiana odporna zarówno na mrozy, jak i na zanieczyszczenia środowiska.

fytoftorozę – to choroba wywoływana przez grzyby z rodzaju Phytophthora sp. Chore liście brązowieją, a w ostatecznie obumierają. U nasady pędów może być widoczna zgnilizna. Patogen wywołujący chorobę szybko rozprzestrzenia się na inne rośliny. Dlatego okaz zaatakowany przez grzyby należy wyrzucić, a na całym terenie uprawy zastosować środki ochrony roślin;

szarą pleśń – jej przyczyną jest grzyb Botrytis cinerea. Wierzchołki łodyg zainfekowanej lawendy brązowieją i obumierają. Szara pleśń pojawia się zwykle wśród roślin rosnących zbyt blisko siebie.

W 1922 roku otworzono grobowiec Tutanchamona i znaleziono w nim lawendę. Roślina mimo upływu 3000 lat zachowała część swojego zapachu.

Św. Hildegarda z Bingen – średniowieczna benedyktynka – zalecała stosowanie kwiatów z lawendy, aby zwalczyć niepokój ducha, lęki, wzmocnić organizm i by usprawnić pracę mózgu.

Wyróżnia się ponad 30 gatunków lawendy i 300 jej odmian.

Największą plantacją tej rośliny w Polsce jest Oaza Lawendy znajdująca się w województwie świętokrzyskim. Ma ona powierzchnię 4 hektarów.

Lawenda na dużą skalę jest uprawiana we Francji, Chorwacji i Anglii. Jednak największym producentem tej rośliny jest Bułgaria.

Olejek z lawendy pomaga się uspokoić i wyciszyć. Oprócz tego wspomaga on walkę z bakteriami i z bólem po ukąszeniach lub użądleniach owadów. 

Napar z lawendy może pomóc złagodzić bóle migrenowe, reumatyczne oraz menstruacyjne.

Wielbicielką lawendy była angielska królowa Elżbieta I. Lubiła ona syrop tej rośliny oraz ciasteczka z lawendowymi pąkami.