Choć oficjalnie ta ptasiarska impreza nazywa się "weekendem rzadkości", to wielu obserwatorów przyjeżdża już na 10 dni wcześniej, czasem nawet więcej. Ja przyjechałem, podobnie jak w zeszłym roku, w środę. Zacząłem poszukiwania od wierzbówki, która od kilku dni śpiewa w zaroślach Gdyni Chylonii.
Niestety nie sprzyjało mi szczęście i nie widziałem ani nawet nie usłyszałem głośnego śpiewu tego ptaka. Intensywny deszcz i ogłuszający hałas z pobliskiego toru motocrossowego zminimalizowały do zera możliwości dogodnej obserwacji.
Dla wierzbówki też nie były to warunki do eksponowania swojej obecności i po prostu milczał schowany w zaroślach wierzbowych. A był tam niewątpliwie, bo następnego dnia rano został wypatrzony przez innych ptasiarzy, chętnych do dodania wierzbówki do swoich list widzianych ptaków.
Zobacz również:
Hel to gratka dla miłośników ptaków
Koniec Półwyspu Helskiego, kiedyś dawno w PRL-u zamknięty dla cywilów i zwykłych obywateli, jest teraz atrakcyjny nie tylko dla plażowiczów. To również miejsce na spotkanie ciekawych ptaków. Bo jest to miejsce, gdzie ptaki lecące z zachodu wzdłuż wąskiego pasa siadają w krzakach zaskoczone tym, że ląd się skończył. Gatunki migrujące ze wschodu nad otwartą wodą widzą już z daleka ten skrawek, zwiastujący możliwość odpoczynku po trudnym przelocie nad niebezpiecznymi wodami.
W zeszłym roku miałem okazję obserwować tam bardzo rzadkiego trznadla rudogłowego (Granativora bruniceps). Regularnie są tam widziane i słyszane śpiewające dwa małe, brązowe ptaki: zaganiacz mały (Iduna caligata) i zaroślówka (Acrocephalus dumetorum). W tym roku te dwa ostatnie gatunki były moim celem wyjazdu. Ptasiarskie realia takiej akcji terenowej są jednak inne.
Wyjście wcześnie rano, aby wsłuchiwać się w śpiewające ptaki to bazowa aktywność każdego doświadczonego obserwatora znającego ich głosy. Wśród głośnych zięb, kosów, dziwonii i pierwiosnków można zlokalizować muchołówkę małą albo rzadszego wójcika.
Rozpoznawanie śpiewu zaroślówki i zaganiacza utrudnia brak osłuchania z tymi gatunkami na co dzień. Do tego dochodzi też umiejętność naśladowania głosów innych gatunków przez zaroślówkę i duże podobieństwo jej śpiewu do powszechnej łozówki.
W pierwszy pełny dzień "weekendu rzadkości" poranne opady nie sprzyjają nasłuchiwaniu. Dopiero przed południem, kiedy rozstąpiły się chmury, wychodzę na obserwacje. W miejscach, gdzie bywały widziane zaganiacze niestety jest cicho. Ale otwarte morze i zarośla na wydmach to także potencjalne miejsca na spotkania z ciekawymi ptakami. Trzeba zadzierać głowę, bo mogą przelatywać wysoko migrujące gatunki. Najłatwiej jednak podążyć za innymi obserwatorami.
Jest szlamiec długodzioby!
No i właśnie gdy spokojnie wracałem już z pętli na końcu Cypla Helskiego, w grupie pod nazwą "Hel - wiosna 2025" gruchnęła krótka informacja. Szlamiec długodzioby w Kuźnicy. To tylko kilkanaście minut drogi z Helu.
Na tym polega właśnie ptasiarski "weekend rzadkości". Gdy tylko znajduję parking w Kuźnicy, od razu wiem, gdzie jest ptak. Tam, gdzie zgrupowanie kilkudziesięciu obserwatorów z aparatami z teleobiektywami i lunetami. Wtedy pozostaje podejść, spotkać się ze znajomymi i zobaczyć okaz, który został już wielokrotnie sfotografowany. Jednak swoje własne zdjęcie to takie swoiste trofeum każdego ptasiarza ze spotkania nowym gatunkiem.
Zobacz również:
Szlamiec z Ameryki po raz szósty w Polsce
Szlamiec długodzioby (Limnodromus scolopaceus) to gatunek ptaka siewkowego, który gniazduje w Ameryce Północnej i we wschodniej Syberii. Do Polski zalatuje wyjątkowo, a po raz pierwszy był stwierdzony na stawach w Zatorze w woj. małopolskim w październiku 2008 r.
Wtedy ja miałem to szczęście być tym, który jako pierwszy go zobaczył. Teraz wykryli go Kuba Osowski i Światopełk Smoczyński. Dwaj nastoletni ptasiarze, dla których to było duże przeżycie z emocjami na najwyższym ptasiarskim poziomie. Bo to dopiero szósta obserwacja tego gatunku w Polsce.
Smaczku dodaje jeszcze to, że ptak jest w bardzo efektownej szacie godowej w ceglastym kolorze. Jesienne ptaki nie są tak ciekawie ubarwione, bo w ich ubarwieniu dominuje kolor szary. Ja szlamce w godowych szatach widziałem w Kanadzie, ale taki ptak widziany na polskim wybrzeżu to zupełnie inne emocje.
