Uznawane za najbardziej pierwotną grupę współczesnych pająków, Mesothelae wytwarzają pajęczynę, ale nie budują sieci. Kądziołki przędne nie znajdują się na końcu odwłoka, ale na jego brzusznej stronie, a sam odwłok składa się z segmentów, jak u pszczoły czy krewetki. Najstarszym znanym przedstawicielem tego podrzędu jest datowany na późny karbon Palaeothele montceauensis, którego skamieniałości odkryto na terenie Francji.
Mesothelae oddzieliły się od wszystkich pozostałych pająków (Opisthothelae) o niesegmentowanym odwłoku prawdopodobnie w późnym karbonie lub wczesnym permie — około 300 milionów lat temu, na długo przed pojawieniem się pierwszych dinozaurów w triasie (około 237 milionów lat temu). Wszystkie współczesne pająki Mesothelae żyją we wschodniej i południowo-wschodniej Azji, mają około 1 do 2 centymetrów długości i czatują na zdobycz w swoich norkach, zamykanych wieczkiem z pajęczyny oblepionym cząstkami gleby.
Pająki na skraju wyginięcia
Wiele uznawanych za "żywe skamieniałości" pająków Mesothelae występuje na bardzo małych obszarach geograficznych, prawdopodobnie ze względu na niechęć do podróży i tryb życia (głównie siedzą w norkach i czekają na zdobycz). W rezultacie różne gatunki zamieszkują odizolowane obszary wzdłuż fałdów górzystego, zalesionego terenu. Dlatego niektóre z tych pająków — jak Liphistius batuensis z Malezji, znany tylko z kilku wapiennych jaskiń — są szczególnie narażone na wyginięcie.
Źródło: PAP
