W skrócie
- Odnalezione w Montanie szczątki dorosłego tyranozaura wykazały liczne i poważne ślady pogryzienia na kończynach.
- Analiza śladów ugryzień na kościach pozwoliła ustalić, że dokonał ich mniejszy osobnik tego samego gatunku, najpewniej gdy ciało było już martwe i w stanie rozkładu.
- Odkrycie sugeruje, że młodsze tyranozaury mogły być padlinożercami i nie unikały kanibalizmu w przypadku braku dostępności pożywienia.
- Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Tyranozaura otacza wiele mitów i to odkąd znaleziono pierwszy raz jego szczątki i opisano je pierwszy raz w 1905 r. Wtedy wyglądał na największą drapieżną bestię, jaka kiedykolwiek chodziła po Ziemi i zwierzę budzące lęk swymi rozmiarami, paszczą i zębami. Dzisiaj wiemy, że chociaż tyranozaur rex dorastał do 13 metrów, nie był największym drapieżnym dinozaurem. Zaliczał się jednak do czołówki, a w epoce kredy był szczytowym mięsożercą. Jego szczęki i siła pozwalały mu upolować większość żyjących wówczas zwierząt.
Zobacz również:
Przez pewien czas pokutowała teza postawiona przez Jacka Hornera, że być może nasze patrzenie na tyranozaura jest błędne i naznaczone pewnymi nawykami i analogiami ze współczesnym życiem zwierząt. Wstępne badania miały sugerować, że ten teropod nie był ze swymi karłowatymi przednimi kończynami zdolny do szybkiego biegu i utrzymania w jego trakcie równowagi. Założono więc, że nie polował, ale był wielkim padlinożercą, który swymi rozmiarami i być może zachowaniem oraz paskudnym wyglądem odstraszał od łupów prawdziwych myśliwych.
Ta teza została już jednak obalona po tym, jak odnaleziono w Ameryce Północnej kość kończyny triceratopsa, którym niewątpliwie żywił się tyranozaur. Na kości był ślad jego ugryzienia. Poza tym jednak zachowały się ślady gojenia, co znaczyło, że triceratops uszedł atakowi t-rexa i przeżył. A zatem dinozaur zaatakował go żywego. A zatem jednak polował.
Tyranozaury polowały, ale nie tylko. Jadły też padlinę
Dzisiaj nie ma co do tego raczej wątpliwości, ale nowe odkrycie w Judith Creek w stanie Montana w Stanach Zjednoczonych nasuwa kolejne nowe teorie na temat tego, co i jak tyranozaur jadał.
O znalezisku pisze "Evolving Earth". Obala ono tezę o tyranozaurze jako tylko i wyłącznie typowym drapieżniku szczytowym okresu kredy. Udało się bowiem w Montanie odnaleźć szczątki kończyn dorosłego tyranozaura, które są wyraźnie pogryzione. I to bardzo poważnie, a zatem coś kąsało dorosłego tyranozaura, uważanego za szczytowego drapieżnika kredowego.
Nowa technika z użyciem systemu modyfikatorów kategorii do opisu śladów ugryzień tyranozaura na kości śródstopia teropoda pozwoliły uzyskać bardzo dokładną analizę tych ran. Trójwymiarowe modelowanie powierzchni i analiza ilościowa pokazały 16 wyraźnych śladów zębów, co wskazuje na liczne ślady ugryzień. Nie jedno, przypadkowe.
"Przeanalizowałam głębokość, kąt i rozmieszczenie śladów w warunkach 3D i mogę udokumentować, że ślady ugryzień nie powstały przypadkowo" - powiedziała Josephine Nielsen z Uniwersytetu w Aarhus w Danii, która badała skamieniałości. Ktoś z premedytacją gryzł i pożerał dorosłego tyranozaura. Kto mógł to zrobić?
Zobacz również:
Dalsza analiza ugryzień pozwoliła łatwo ustalić sprawcę. To... inny tyranozaur, tyle że mniejszy. Ślady jego zębów są widoczne na kończynach większego krewniaka. Nie ma przy tym żadnych śladów gojenia, a znalezisko sugeruje, że młody i mniejszy tyranozaur prawdopodobnie zjadał krewniaka, gdy ten był już martwy. Wielkość kości śródstopia wskazuje na padłe zwierzę nawet 12-metrowe. Co więcej, zapewne w stanie silnego rozkładu.
Tyranozaury były kanibalami i mogły głodować
Zdaniem paleontologów, dlatego właśnie mamy pogryzienia jedynie na kończynach. Mniejszy tyranozaur pożerał to, co zostało z rozłożonej padliny krewniaka, konsumował resztki. Na stopach nie ma wiele mięsa, więc jeżeli je obgryzał, musiało nie zostać nic innego. A zwierzę było zdesperowane.
To rzuca nowe światło na życie tyranozaurów. Okazuje się, że były jednak padlinożercami, co więcej - także kanibalami. Nie hamowały się przed zjedzeniem martwych ciał krewniaków, co wskazuje na to, że w epoce kredy w Ameryce Północnej nic się nie marnowało. Pokarm nie był zapewne aż tak bardzo dostępny, a sukcesy łowieckie tyranozaurów mogły nie być tak wielkie jak nam się zdaje. Możliwe, że niektóre z nich - zwłaszcza młode i mniejsze - głodowały, co pchało je do kanibalizmu i pożerania mocno już nieświeżych ciał pobratymców.
