W skrócie
- W kamieniołomie w Katalonii znaleziono szczątki Montsecosuchus depereti, małego krewniaka krokodyli sprzed 125 mln lat, którego długość oszacowano na pół metra.
- Skamieniałość wykazała obecność wyspecjalizowanych łusek i zachowanej tkanki chrzęstnej, dzięki czemu zidentyfikowano unikalne cechy umożliwiające lepsze wykrywanie wibracji i wydolniejsze oddychanie.
- Za pomocą światła ultrafioletowego odkryto na ogonie zwierzęcia wzór z naprzemiennych jasnych i ciemnych pasów, co pozwoliło lepiej zrekonstruować wygląd tego prehistorycznego gada.
- Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Zwierzę nazwane zostało Montsecosuchus depereti i jego pierwsze szczątki zostały odnalezione w kamieniołomie Noguera w Katalonii w Hiszpanii już na początku XX w. Zaliczono je do atopozaurów, czyli krewnych krokodyli z mezozoiku, którzy mieli zróżnicowane uzębienie. Wskazywało ono na to, że zwierzęta te miały dużo bardziej różnorodną dietę niż współczesne krokodyle, które są wyspecjalizowanymi drapieżnikami wodnymi.
Krokodyl wielkości kota odkryty w Europie
Atopozaury mogły żyć na granicy wody i lądu, bez przesądzania o silniejszym związku z jednym czy drugim z tych środowisk. Mogły żywić się rybami, ale i innymi małymi kręgowcami, a także owadami. Na wszystkie te ofiary mogły polować aktywnie, także na lądzie i nie ograniczać się do wyczekiwania na zdobycz jak obecne krokodyle.
Zobacz również:
Pozwalały też na to niewielkie rozmiary tych zwierząt. Montsecosuchus został oszacowany na zaledwie pół metra długości. Był zatem szalenie małym krewnym krokodyli o rozmiarach kota.
Zwierzę żyło na terenie Hiszpani 125 mln lat temu, w okresie kredy i było niewielkim drapieżnikiem obszaru zamieszkanego np. przez dinozaury. Na podstawie skamieniałych kości można było odtworzyć wygląd zwierzęcia i jego rozmiary, ale okazało się, że szczątki z Katalonii zawierają coś jeszcze.
"Zoological Journal of the Linnean Society" podaje, że krokodyle i ich wymarli krewni to zwierzęta z bardzo licznymi szczątkami kopalnymi znajdowanymi na całym świecie, ale skamieniałe tkanki miękkie (np. skóra i chrząstka) są praktycznie nieznane dla większości tych gadów, z wyjątkiem morskich talatosuchów.
W tym wypadku paleontologowie za pomocą światła ultrafioletowego zidentyfikowali różnorodne tkanki chrzęstne i naskórkowe w skamieniałych szczątkach Montsecosuchus depereti, co czyni go jednym z najbardziej kompletnych i najstarszych zachowanych okazów skóry wśród wszystkich krokodylomorfów.
Dzięki temu udało się zidentyfikować znajdujące się na powierzchni ciała zwierzęcia małe, wyspecjalizowane łuski na bokach. Mają je też dzisiejsze krokodyle, a służą im one jako narządy do wykrywania wibracji i ciśnienia wody w mętnych zbiornikach wodnych o ograniczonej widoczności. Wygląda zatem na to, że te narządy ewoluowały u przodków krokodyli już 125 mln lat temu, ale tylko w określonych miejscach skóry, a następnie rozprzestrzeniły się na całe ciało.
Ponadto zachowana tkanka chrzęstna zwierzęcia sugeruje, że Montsecosuchus depereti miał w okolicach szyi wypustki ułatwiające oddychanie, które mają dzisiaj tylko ptaki. Z tego można wysnuć wniosek, że tryb życia krokodyla z Hiszpanii musiał być zupełnie inny niż obecnych wielkich gadów. Krokodyl wielkości kota musiał być wydolny, sprawny, aktywny, zapewne polował energicznie i biegał.
Zobacz również:
Promienie UV ukazały też w skamieniałości wyraźny wzór złożony z naprzemiennych jasnych i ciemnych pasów na ogonie.
Znalezisko sprzed lat poddane wnikliwej analizie za pomocą nowoczesnej techniki pokazuje, że dzisiaj paleontologowie są w stanie wywnioskować ze skamieniałych szczątków znacznie więcej niż kiedyś i znacznie więcej niż tylko kształt zwierzęcia.
