W skrócie
- Andrewsarchus został odkryty na pustyni Gobi w 1923 roku przez Roya Chapmana Andrewsa podczas amerykańskiej wyprawy.
- Jedyną znaną częścią tego zwierzęcia jest czaszka o długości 83 cm, co wskazuje na ogromne rozmiary drapieżnika, ale nie pozwala określić jego dokładnej budowy ciała.
- W 1977 roku w Mongolii odnaleziono kolejne zęby, dzięki którym wyróżniono drugi gatunek – Andrewsarchus crassus; poza tym niewiele wiadomo o tym tajemniczym zwierzęciu.
- Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu
Bestia nazwana Andrewsarchus znana jest jedynie z jednej czaszki odnalezionej przez Roya Chapmana Andrewsa w 1923 r., w czasie jego legendarnej wyprawy na pustynię Gobi na pograniczu Chin i Mongolii.
Legendarnej, gdyż to na bazie tej wyprawy powstała opowieść o Indianie Jonesie. W rzeczywistości był on paleontologiem i nazywał się Roy Chapman Andrews. Szukał skamieniałości, a nie artefaktów.
Ogromna bestia, której czaszkę znalazł w mongolskich piaskach, nazwana została Andrewsarchus na cześć Roya Chapmana Andrewsa, czyli de facto Indiany Jonesa.
Zobacz również:
Ta wyprawa miała miejsce w bardzo specyficznym okresie, gdy Mongolia przechodziła okres burzliwych zmian. Rok później, w 1924 r., miała się stać drugim drugim komunistycznym państwem po ZSRR.
Wtedy granice zostały zamknięte, ale amerykańska wyprawa Roya Chapmana Andrewsa zdołała jeszcze dotrzeć na Gobi i odkryć bestię, o jakiej świat nie słyszał.
Indiana Jones natrafił na ogromną czaszkę
Wielka czaszka drapieżnego zwierzęcia znajdowała się w pustynnym piasku Gobi i odszukał ją miejscowy przewodnik Kan Chuen-pao. Początkowo uważano, że to czaszka entelodona - czyli dawnego, wielkiego przodka świniowatych.
Z czasem okazało się, że to jednak coś innego i większego. Monstrualna czaszka mierzyła 83 cm długości. To więcej niż czaszka nosorożca białego i prawie tyle, co czaszka słonia afrykańskiego. Musiała należeć do ogromnego zwierzęcia, na dodatek drapieżnego, na co wskazywały zęby.
Zobacz również:
Nad znaleziskiem pochylił się doświadczony palelontolog Henry Osborn, legenda tej dziedziny nauki. To on nazwał tyranozaura i welociraptora. On także nazwał andrewzarcha, którego z braku reszty szkieletu porównał do znanego już drapieżnika z wczesnego kenozoiku, zwanego Mesonyx. To zwierzę wyewoluowało z kopytnych w kierunku drapieżnictwa i żyło ponad 50 mln lat temu, gdy współczesne grupy ssaków dopiero się formowały. Mesonyx był znacznie mniejszy od andrewzarcha, ale na podstawie podobieństwa czaszki Henry Osborn szacował wielkość nowej bestii. I wyszło mu, że to może być 3,82 metra długości.
To jednak tylko szacunki, a dzisiaj wiemy, że Mesonyx to kiepski trop. Żyjący znacznie później, bo 37 do 32 mln lat temu andrewzarch nie był jego krewnym. W zasadzie nie wiadomo, z kim był spokrewniony.
Łączono o z kopytnymi, ze świniowatymi, porównywano do wilków, niedźwiedzi. Od nich wszystkich andrewzarch był znacznie większy i niektórzy jego rozmiary powiększają do 4, 5, a nawet 6 metrów.
Rozmiary andrewzarcha są trudne do ustalenia
Gdybamy jednak. Dopóki mamy tylko tę jedną czaszkę sprzed stu lat, trudno cokolwiek powiedzieć o tym zwierzęciu, poza tym, że był drapieżnym olbrzymem o wielkiej paszczy i musiał znajdować się na szczycie łańcucha pokarmowego przed ponad 30 mln lat, zdolnym do polowania na wszystko, co się wtedy ruszało. Nie wiadomo jednak, jaką miał budowę ciała - lekką czy ciężką; nie wiadomo, jakie łapy, ogon, przyczepy mięśni. Nic.
Zobacz również:
Jedynie w 1977 r. udało się znaleźć w Mongolii kolejne zęby tego zwierzęcia, co pozwoliło wyodrębnić drugi gatunek olbrzyma - Andrewsarchus crassus, obok wcześniejszego Andrewsarchus mongoliensis. I to tyle.
Drapieżnik pozostał jednym z najbardziej tajemniczych zwierząt w dziejach, działającym mocno na wyobraźnię jako być może największy drapieżny ssak w dziejach.
Drapieżny, ale być może wszystkożerny albo padlinożerny. Możliwe, że olbrzymie rozmiary czyniły z niego pożeracza zwłok i to nawet wielkich, a nie klasycznego myśliwego. Gdyby ważył tonę albo i dwie, jak się czasem szacuje, trudno byłoby mu schwytać cokolwiek w dawnej Azji. To przecież więcej niż największe niedźwiedzie.
A ponieważ szczątki andrewzarcha znaleziono w miejscu, gdzie bez wątpienia kiedyś był brzeg morza, wysnuto wniosek, że zjadał to, co wyrzucił ocean. To jednak może także być mylące, gdyż mogliśmy mieć do czynienia z sytuacją incydentalną. Ot, drapieżnik akurat w chwili śmierci zawędrował na wybrzeże.
Zwierzę o czaszce trzy razy większej niż u wilka i większej niż u nosorożca, o wadze być może dwukrotnie większej niż u największych niedźwiedzi, istniało na Ziemi krótko. Zmiany zachodzące w Azji, np. po zderzeniu Indii z kontynentem i wypiętrzeniu Himalajów, musiały dokonać rewolucji w jego życiu. Może zmieniły krajobraz, ściągnęły mniejszą i zwinniejszą konkurencję. Andrewzarch musiał też być rzadki, zważywszy na to, że wciąż nie udało się znaleźć więcej szczątków.
Te ssaki są wyłącznie naj. Największe, najcięższe... znasz je?
