Olbrzymi ssak przechodzi wielką przemianę. Tak się broni przed zagładą
Według danych gatunek ten jest zagrożony wyginięciem na całym świecie. Pozostało mniej niż 2500 dorosłych osobników tapira czaprakowego. To głównie polowania mogą wkrótce zdziesiątkować azjatycki gatunek. A tapirów na świecie wcale nie zostało dużo.
W skrócie
- Tapir czaprakowy jest zagrożony wyginięciem, a liczba dorosłych osobników szacowana jest na mniej niż 2500.
- Do głównych zagrożeń tego gatunku należą niszczenie i fragmentacja siedlisk oraz polowania, w tym przypadkowe łapanie w sidła.
- Tapir czaprakowy odznacza się charakterystycznym czarno-białym umaszczeniem, zamieszkuje lasy tropikalne Azji Południowo-Wschodniej i jest jednym z największych roślinożerców tego regionu.
- Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu
Niedawno odkryto nowe siedliska tych zwierząt, co daje nadzieję, że w odległych zakątkach świata przetrwa część populacji.
Musi zlewać się z otoczeniem, żeby przetrwać
Zwierzęciu temu zagraża wyginięcie i to nie jest dobra wiadomość, bo pomimo wiedzy na ten temat, sytuacja wcale się nie polepsza. Liczebność dorosłych osobników szacuje się na nie więcej niż 2499. Gatunki tapirów są prawnie chronione w większości krajów, jednak istniejące prawa są rzadko egzekwowane i dlatego w większości przypadków okazują się nieskuteczne.
Zobacz również:
Niszczenie i fragmentacja siedlisk przekształcanych m.in. na plantacje palmy olejowej, a także utrzymujące się polowania są największymi zagrożeniami tapirów. Tapir czaprakowy niekoniecznie jest głównym celem myśliwych i kłusowników, ale łapie się w sidła zastawiane na inne zwierzęta. Polowania te nasilają się niemal na całym świecie.
Ponadto wszystkie cztery gatunki tapirów - górski, amerykański (anta), panamski i czaprakowy, są uważane przez niektóre społeczności człowieka za szkodniki z powodu niszczenia przez nie upraw, przez co są zabijane.
Niezwykłe tapiry zagrożone wyginięciem
Od innych tapirów, które wraz z nosorożcowatymi i koniowatymi należą do rzędu nieparzystokopytnych, odróżnia go charakterystyczne czarno-białe ubarwienie, które nie jest przypadkowe, bo tworzy zakłócający wzór, zlewający zwierzę z otoczeniem. To utrudnia drapieżnikom rozpoznanie go jako potencjalnej ofiary. Na Sumatrze i w Malezji za pomocą fotopułapek sfotografowano nawet całkowicie czarne osobniki. W ciemności są nie do zauważenia.
Młode z kolei wyglądają zupełnie inaczej - jak zebry. Nowo narodzone i tapiry czaprakowe mają na futrze podłużne paski i blade plamy; biały czaprak zaczyna się pojawiać dopiero po około 70 dniach. Ostatnie resztki młodzieńczych pręg całkowicie znikają po około 5-6 miesiącach życia.
Tapir czaprakowy występuje w Azji Południowo-Wschodniej, ale jest hodowany w kilkudzieisęciu ogrodach zoologicznych na świecie, m.in. w Łodzi. Prowadzi samotne, nocne życie, matka rodzi pojedyncze młode. Zwierzę zamieszkuje tropikalne lasy pierwotne jak i wtórne. Żywi się roślinami.
Półtonowy gigant z lasów Azji
Tapir czaprakowy jest największym z czterech współcześnie żyjących gatunków tapirów i w rzeczywistości jest jednym z największych roślinożerców lasów deszczowych Azji Południowo-Wschodniej. Pod względem wielkości przewyższają go jedynie dzikie gatunki bydła, nosorożce i słonie. Tapiry czaprakowe są naprawdę solidnie i masywnie zbudowane, mogą ważyć do ponad 500 kg.
Prawdziwe tapirowate zostały po raz pierwszy rozpoznane w eocenie w Ameryce Północnej, prawie 50 milionów lat temu. Prehistoryczne tapiry występowały na terenach Europy, Ameryki Północnej, Azji Południowo-Wschodniej oraz Chińskiej Republiki Ludowej.
Tapiry są masywnymi ssakami, poluje na nie bardzo mało naturalnych drapieżników. Polują głównie na nie duże kotowate - jaguary amerykańskie i pumy płowe. Ale to człowiek może zakończyć erę tych niezwykłych zwierząt.
