W skrócie
- Wilczek krótkouchy, zwany wilkiem-duchem, jest rzadko obserwowany w naturze, a wiedzę o nim czerpie się głównie z fotopułapek.
- Badania zdjęć z fotopułapek w Peru i Boliwii wskazują, że liczebność tego gatunku jest wyższa niż wcześniej zakładano, ale nadal niższa niż innych średnich drapieżników, takich jak oceloty.
- Wilczek krótkouchy prowadzi głównie dzienny tryb życia, preferuje pierwotny las i występuje głównie na obszarach dorzecza Amazonki, unikając terenów bezpośrednio przy rzekach.
- Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Brak informacji na temat tego drapieżnika z rodziny psowatych dotyczy bowiem także jego zasięgu i liczebności. Wiemy, że tajemniczy drapieżnik jakim jest wilczek krótkouchy występuje w dorzeczu Amazonki. W Brazylii i Peru profilaktycznie wciągnięto go na listę gatunków chronionych, ale nie ma wiedzy jak bardzo jest liczny w niedostępnych lasach amazońskich.
Wygląda na to, że całkiem liczny, o czym świadczy analiza wieloletnich zdjęć z fotopułapek wykonywanych przez aparaturę umieszczoną w Madidi-Tambopata w północno-zachodniej Boliwii i południowo-wschodnim Peru, a także w Llanos de Moxos w północnej Boliwii.
Donosi o nich "Neotropical Biology and Conservation", gdzie czytamy o wywołaniu ducha, jak obrazowo naukowcy określają bezcenne badania i informacje na temat wilczka krótkouchego, dostarczone przez aparaty zdjęciowe.
Zobacz również:
Tajemniczy drapieżnik ma błonę między palcami
Wilczek - ta nazwa sugeruje pokrewieństwo z wilkiem, ale to złudzenie. Ten gatunek nie jest spokrewniony z żadnym innym psowatym świata. Nie ma nawet jego większego pokrewieństwo z pakożerami, zatem psowatymi także żyjącymi w lasach Ameryki Południowej. To reliktowy gatunek, pozostałość po dawnej faunie południowoamerykańskiej. Wilczek krótkouchy jest zwierzęciem niedużym, bo jest mniejszy od lisa rudego. Waży jednak 10 kg i ma krępą budowę ciała oraz krótkie łapki. To zwierzę świetnie przystosowane do życia w poszyciu gęstego lasu tropikalnego Amazonii i dorzecza Orinoko w Wenezueli. To dość osobliwe i typowe dla Ameryki Południowej, bowiem w innych częściach świata psowate nie wytworzyły gatunków tak dobrze przystosowanych do życia w gęstym lesie tropikalnym jak tutaj. Na dodatek wilczek krótkouchy ma błonę między palcami, co wskazuje na dostosowanie do pływania i życia w zalewowym lesie. Jego dieta też w sporej mierze opiera się na rybach i skorupiakach. Łapie on jednak również wszystkie inne małe kręgowce nadające się do zjedzenia.
Wilczki krótkouche nie są takie rzadkie w Amazonii
To skryty, płochliwy i żyjący w największych ostępach gatunek, unikający ludzi i to skutecznie. Dopiero teraz czegoś się o nim dowiadujemy. Wnioski, jakie można wyczytać z badań są takie, że te drapieżniki prowadzą jednak głównie dzienny tryb życia. W lesie amazońskim Peru i Boliwii żyje ich 15 osobników na 100 kilometrów kwadratowych, zatem wilczki krótkouche są mniej liczne niż inne średniej wielkości drapieżniki jak oceloty, ale liczniejsze niż drapieżniki o większych rozmiarach ciała (np. jaguar). Zwierzę ma silne preferencje dotyczące pierwotnego, nienaruszonego lasu, co wskazuje na to, że gdy dochodzi do wyrębu i niszczenia puszczy amazońskiej, wilczki giną i znikają.
Zobacz również:
Co ciekawe, mimo błony pławnej między palcami i zamiłowania do ryb, wilczki nie trzymają się blisko rzek. Żyją w terenach leśnych położonych nieco dalej. Możliwe, że to przystosowanie do radzenia sobie w lesie zalewowym czyli na obszarach okresowo zatapianych przez wylewające rzeki Amazonii.
Małe uszy i puszysty ogon to ich znaki rozpoznawcze
Na zdjęciach widać charakterystyczne sylwetki tych drapieżników, z niską i krępą sylwetką na krótkich nogach, futrem w kolorze czarnoszarym po czerwonawobure i wreszcie z króciutkimi, małymi uszami, którym zawdzięczają swą nazwę. Widać też puszyste ogony, którymi wilczki zamiatają po ziemi.
Badania przeprowadzone przez Wildlife Conservation Society jednoznacznie wskazują na to, że wilczki krótkouche są liczniejsze w Ameryce Południowej niż ktokolwiek przypuszczał, a zarazem czyha na nie wiele niebezpieczeństw związanych z ich preferencjami dotyczącymi środowiska, w którym żyją.
